การบริโภคของต้นข้าวสาลีอ่อนใน โลกตะวันตก เริ่มขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1930 โดยผลจากการทดลองปฏิบัติ Charles F. Schnabel บิดาแห่งพืชตระกูลพืช
ใน ปี 1930 Schnabel, นักเคมีทางการเกษตร ได้ดำเนินการทดสอบครั้งแรกของเขาโดย ตัดหญ้าอ่อน มาพยาบาล แม่ไก่ ที่สุขภาพไม่ดี จนหายและยังสามารถผลิตไข่ได้ในอัตราที่สูงกว่าแม่ไก่สุขภาพดีทั่วไป โดยผลของเขาสนับสนุนให้เขาเริ่มต้นการอบแห้งและทำหญ้าผงสำหรับครอบครัวและเพื่อนบ้านของเขาเพื่อเป็นอาหารเสริมของพวกเขา
ปีต่อไปนี้ Schnabel ทำการทดลองซำ้ ซึ่งผลออกมาเหมือนเดิม ไก่ที่เสริมด้วยหญ้า ผลิตไข่ได้มากกว่าปรกติ 2เท่า
Schnabel เริ่มต้นการส่งเสริมการค้นพบของเขากับ นักเคมีและ อุตสาหกรรมอาหาร . สอง บริษัท ขนาดใหญ่, Quaker Oats และ American Dairies Inc. มอบเงินลงทุน 1 ล้านดอลลาร์ในการวิจัยต่อไป
ในปี 1940 มีสินค้าที่ผลิตมาจากหญ้า เป็นอาหารเสริมสำหรับคนและสัตว์ ซึ่งมีวางขายในร้านขายยาสำคัญทั่ว ประเทศสหรัฐอเมริกา และ แคนาดา
ผู้ที่เริ่มคิดค้นน้ำต้นอ่อนข้าวสาลี (น้ำวีทกราส) คือ ดร.แอน วิกมอร์ เจ้าของมหาวิทยาลัยแอน วิกมอร์ กรุงบอสตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา ท่านเคยมีพฤติกรรมการกินไม่ถูกต้อง คือ ชอบของหวาน เน้นมัน เค็ม และเนื้อสัตว์ พออายุได้ 50 ปี ท่านจึงเป็นโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ขั้นสุดท้าย ผลการรักษาบอกว่าสามารถมีชิวิตอยู่ได้อีกแค่ไม่เกิน 6 เดือน แต่ท่านไม่ท้อถ่อย คิดค้นทุกวิถีทาง และท่านได้อ่านในคัมภีม์ไบเบิล พบว่าในอดีตจักรพรรดิ์องค์หนึ่งป่วยหนัก รักษาด้วยการดื่มน้ำคั้นหญ้าอ่อนเป็นประจำ ทำให้หายจากอาการป่วย สุขภาพแข็งแรง อายุยืน
ดร.แอน จึงหาพันธุ์ต้นหญ้าต่างๆ ได้ 7 ชนิด มาเพาะเป็นต้นอ่อนได้ 7 กระถาง พาสุนัข และแมว มาเลือกชิมปรากฏว่า สุนัขและแมว เลือกเคี้ยวหญ้าอ่อนจากพันธุ์ข้าวสาลีเพียงอย่างเดียว ดร.แอน จึงสนใจลองปลูก คั้นน้ำสดๆ ดื่มเป็นประจำ ไม่กี่เดือนต่อมา อาการอ่อนเพลีย ตกใจง่าย นอนไม่หลับ มะเร็งลำไส้ใหญ่ หายเป็นปกติ และมีอายุอยู่จนถึง 85 ปี จึงเสียชิวิตเนื่องจากเหตุการ์ณไฟไหม้ที่สถาบันที่เธอก่อตั้ง ฮิปโป
วันที่: Sat May 30 02:02:12 ICT 2026
|
|
|
|
|
|